{ Βιβλία }

«Ήθελα να είμαι ένας Θεός όπως με φαντάζεστε»... Παρουσίαση: «Ο γιος του Νίτσε»

Γράφει η Μαρία Ανθίδου


Κατηγορίες: Παρουσιάσεις βιβλίων

«Ήθελα να είμαι ένας Θεός όπως με φαντάζεστε»... Παρουσίαση: «Ο γιος του Νίτσε»

«Ο γιος του Νίτσε», του Πύργαρη είναι ένα βαθιά ανθρωποκεντρικό βιβλίο που δίνει απλόχερα τροφή για σκέψη χωρίς να μας νουθετεί

«Ο γιος του Νίτσε», του Γιώργου Πύργαρη είναι φιλοσοφικό μυθιστόρημα που υποστηρίζει και τους δύο όρους της περιγραφής του. Ένα φιλοσοφικό ταξίδι που δεν επισκιάζει καθόλου την μυθιστορηματική πλοκή κι έτσι η χαρά της ανάγνωσης παραμένει μεγάλη ακόμα και για κάποιους από μας που ποτέ δεν ασχοληθήκαμε με την φιλοσοφία. Οι λέξεις κυλούν αβίαστα χωρίς καμία προσπάθεια εντυπωσιασμού ή διδακτισμού.
 
Ο ήρωας μας δεν έχει όνομα – δεν αναφέρεται κάπου μέσα στο βιβλίο- είναι ένας νέος φοιτητής της Φιλοσοφικής Σχολής μιας πόλης σύγχρονης μάλλον (;). Το βιβλίο δεν αναφέρει ονόματα, παρά τις όμορφες περιγραφές του εκάστοτε σκηνικού χώρου, δεν ονοματίζει το πρόσωπο, τον χώρο και τον χρόνο. Ένας νέος άνθρωπος σε ένα αστικό περιβάλλον προερχόμενος από την επαρχία βιώνει τη δική του προσωπική διαδρομή προς την αναζήτηση της αλήθειας και της ζωής.
 
Με όλη την αλαζονεία και την ορμητική σκέψη της νιότης προσπαθεί να γράψει ένα βιβλίο που θα αλλάξει τον κόσμο γυρίζοντας όμως την πλάτη του στη ίδια τη ζωή. Ανηδονικός και μονήρης με μόνη γέφυρά του με τη ζωή έναν φίλο του που ξέρει να ζει την ζωή στο έπακρο προσπαθεί να εκπονήσει το έργο του.
 
… «Ήθελα να είμαι ένας Θεός όπως με φαντάζεστε» μου είπε τελικά.
«Τι … τι εννοείς;» ρώτησα.
«Να είχα μια κόλαση θαθελα, πολύ χειρότερη απ? αυτήν που νομίζετε!»
«Γιατί το λες;»
«Γιατί ελάχιστοι από σας θα γλίτωναν!»
«Ελάχιστοι; Μα πολλοί άνθρωποι στη γη πιστεύουν σε σένα και σε λατρεύουν!» απάντησα.
…..
«Ξέρεις ποιους θα έριχνα πρώτα πρώτα σ? αυτήν την κόλαση αν τη διέθετα;»
«Ποιους» ρώτησα.»
«Τους φανατικούς οπαδούς μου! ….. Πρώτον γιατί είναι αυθαίρετοι. Με ζωγραφίζουν όπως αυτοί νομίζουν. … Δεύτερον γιατί προσπαθούν να πείσουν κι άλλους να λάβουν μέρος σ? αυτήν την αυθαιρεσία!... Είναι κι άλλοι που προσπαθούν να με μετατρέψουν τους υπόλοιπους σε ένα κοπάδι δειλών, για να το κλείσουν στο μαντρί και να το κάνουν ό,τι θέλουν…. Οι περισσότεροι κρύβουν τον πραγματικό τους εαυτό, φορούν μάσκες, επειδή πιστεύουν πράγματι πως υπάρχω και θα τους τιμωρήσω…
 
Η συνειδητοποίηση της αποτυχίας του να σώσει τον κόσμο μέσα από το φιλοσοφικό του έργο σημαίνει την αρχή μιας νέας ζωής και μιας νέας εσωτερικής διαδρομής φωτισμένης από την ίδια τη ζωή, το βίωμα και της παρατήρησής της.

Ένα σημείο που χρήζει ιδιαίτερης αναφοράς είναι η ανάπτυξη της θεωρίας των τεσσάρων στρατοπέδων που φωτίζει με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο την οργάνωση και την διαμόρφωση του πολιτισμού από την εποχή των σπηλαίων μέχρι σήμερα.
 
…. «Και ο πολιτισμός, αν θέλουμε επιτέλους να δώσουμε έναν τελικό ορισμό, δεν είναι τίποτα άλλο παρά το δικαίωμα της παρέμβασης του ανθρώπου, ώστε να ισορροπεί τις αδικίες και της αυθαιρεσίες της φύσης. …»
 
Βλέπουμε τον ήρωά μας να γεύεται τη ζωή, να γνωρίζει τον έρωτα και πως πλέον ψάχνει το
προσωπικό του πνευματικό πέρασμα κατανοώντας την θρησκεία των αρχαίων Ελλήνων και την καταδίκη της και την πορεία προς έναν πιο ευγενικό Θεό, την αρχή του χριστιανισμού. Μεσήλικα πια τον παρακολουθούμε να ανασταίνει ένα χωριό φάντασμα και την σχέση του με έναν ηλικιωμένο πια δάσκαλο που έχει να του δώσει ένα τελευταίο μάθημα πριν κλείσει τον κύκλο της ζωή του.
Ένα βαθιά ανθρωποκεντρικό βιβλίο που δίνει απλόχερα τροφή για σκέψη χωρίς να μας νουθετεί. Ένα μυθιστόρημα που μας υπενθυμίζει τους λόγους που μας έκαναν να
αγαπήσουμε τα βιβλία.

cityportal / Μαρία Ανθίδου





 



TOP 10 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ